هیچ وقت نوشتن اینقدر سخت نبوده که امشب هست .

پر از حرفم ولی اصلا دستم نمیاد بنویسم

از کجا بگم اخه.

از اومدن بابایی . راستشو بگم ؟

هنوز باورم نمیشه اونی که امروز تا غروب کنارم بود و کنارش بودم بابایی بود.

اره گلکم ، بالاخره اومد. چقدر دلم برای نگاه مهربونش تنگ شده بود .

برای صداش ، برای غذا خوردنش .

یه چیزو هم بگم ؟

قول میدی ناراحت نشی ؟

دوست دارم خاطره امروز فقط برای خودم و خودش باشه .

باشه؟

بزار از احساس امروزم هیچی نگم.

فقط اینو بهت میگم کوچولو ،

که فردا روز مهمی برای منه.

خیلی مهم .

نمیدونی چقدر از صبح شدن میترسم. حکم اعدام احتمالا اجرا میشه

درست با طلوع آفتاب .

نمیدونی چقدر دلم میخواست که میشد که بشه .

نمیدونی چقدر ارزوی اینو داشتم که بهت بگم دخترم

که بشم مادر تو

اما نگران نباش

بابایی حتما برات یه مامان خوب پیدا میکنه .

یه مامان که همتون دوسش داشته باشین

که وقتی بابایی دستاشو توی دستای خودش میگیره ...

آخ که چقدر حسرت اون دستها توی دلم موند ...

راستی خانم کوچولو ، بابایی بهت سلام مخصوص رسوند

گفت بهت بگم : بابایی خیلی دوست داره . بابایی عاشقته .

گفت بهت بگم که نیمدونی چقدر ارزو داره که زودتر باشی و بیای

چقدر دلش میخواست بودی .

اهان ! یه چیزهایی هم از خوابش گفت .

هستی خانم ؛ بابایی رو اذیت نکن باشه ؟

خم به ابروهاش بیاد کمرم شکسته ها

میسپارمش به خدا

و ازت میخوام وقتی اومدی براش دختر خوبی باشی

میخوام برم توی رختخوابم .

نیاز به فکر و خلوتی دارم که شاید ...

خوب بخوابی